Verzopen
In oktober 2004 zijn we met onze dierenkliniek verhuisd naar de huidige locatie aan de Kaasweg. Daarvoor zaten we aan het Steenwijkerdiep. ’s Zomers was het er altijd extra levendig, wanneer het Steenwijkerdiep vol lag met plezierjachten. Op het spreekuur kwamen toen (en komen nu ook) regelmatig boottoeristen met hun zieke hond. Het werken aan het water bracht veel leven in de brouwerij.In die periode gebeurde het volgende.
Een kat was ‘s morgens gebracht om gesteriliseerd te worden. De operatie verliep zonder problemen en de kat werd op een rustig plekje in de recovery gelegd om bij te komen en wakker te worden van de narcose. ’s Middags kwam de eigenaar om zijn kat weer op te halen. De man had wat eerder vrij genomen van zijn werk en was blij zijn kat weer in goeden doen aan te treffen. Ze zat ons levendig en wakker aan te kijken.
“Heeft u een mandje bij zich?” vroeg ik. ”Nee”, zei de man, ”ik neem haar zo wel mee, mijn auto staat vlakbij.
”Houdt haar dan maar goed vast,” zei ik toen ik de deur voor hem openhield, “want een kat kan rare sprongen maken, zeker als ze net is bijgekomen uit de narcose.
”Ooo, dat gaat wel goed” zei hij en hij liep naar buiten met de kat onder zijn arm.
Het was een frisse lentedag en de koele lucht deed de kat blijkbaar goed, want ze sprong ineens uit de arm van de man, liep in een rechte lijn richting Steenwijkerdiep en sprong erin. De man keek verbaasd naar zijn lege arm en vervolgens hulpeloos naar mij, bedacht zich toen niet langer en liep naar de kade. Hij deed nog wel zijn schoenen en jas uit en sprong toen linea recta zijn kat achterna in het kanaal. Wij renden met al het personeel en de aanwezige klanten de straat op en bogen ons over de rand. De man had zijn kat al te pakken en zwom naar de kant. Met één hand hield hij een miserabel nat hoopje boven water, waar wat klaaglijke gemiauw uit klonk. We konden de kat uit zijn handen aannemen en daarna de man uit het water hijsen. Met de twee verzopen katten liepen we weer richting praktijk. De kat werd voorzichtig afgedroogd en de man vroeg al druipend vanachter zijn handdoek of het wel goed zou komen met het dier.
”Dat valt waarschijnlijk wel mee. Ze heeft er dankzij u maar heel even in gelegen, u verdient wel een medaille!” zei ik.
”Ik had geen tijd om na te denken” zei de man “en ik was zelf zo dom om haar te laten ontsnappen, u had me nog wel gewaarschuwd!”
Omdat de kat meteen gered was door haar baasje en snel weer droog en opgewarmd werd, heeft ze er niets aan overgehouden. Het baasje zelf werd overigens ook niet ziek van zijn duik in het Diep. In de dagen erna is de kat een paar keer extra op controle geweest. Ze herstelde prima van de operatie. En ze was dolblij met haar gloednieuwe kattenmandje, waarin ze droog en veilig de reis naar en van de praktijk kon afleggen.
Dierenartsassistente Ankie Tamsma van Dierenkliniek De Woldberg
Uit de praktijk
Meer onderwerpen uit de praktijk vindt u hier